Yisroel Nekrasov LIDER ישראל נעקראַסאָוו Исроэл Некрасов

Saturday, September 15, 2007


-






***

די ליבע, אַלטע שטאָט האָט אָפּגעברענט
מיט אירע הייזער, פּאַרקן און וואָקזאַלן.
אַ שוואַרצער בױגן איז אַרױסגעפאַלן
אױף דר'ערד פון מיינע ציטערדיקע הענט.

ווי פױלע ציינער שטאַרצן קרומע ווענט,
און דער לבנהס בלאַסע, טױטע שטראַלן
באַזילבערן די וואַסער פון קאַנאַלן.
דער אָנהייב ווערט געבױרן פון דער ענד.

קיין שטים, קיין טריט ניט צו דערהערן: שטיל,
אַלץ ליגט אין חורבות, גאָרנישט איז געבליבן,
און ס'איז געוואָרן ענג, כאָטש נעם און ביל.

טאָ זיי געזונט, מיין טייערע, מיין ליבע,
מיין גליק און מיינע צרות. כ'גיי צוריק,

וואו ס'הענגט איבערן טייך די לעצטע בריק.








נערוועז־פּאַראַליטישע נאַכט

אַ שאַרפער ראַנד פון דער לבנה
צעשניידט דאָס הימלשע געוואַנט.
די וועלט ווערט פרעמד און אומבאַקאַנט –
אַ נייע שרעקלעכע מתנה.


כ'בין גרייט, איך וואַרט אױף אַ סכנה.
דער זייגער טיקעט אױף דער וואַנט,
די ווייזערס לױפן נאָכאַנאַנד,
די צייט טריפט אױס ווי בלוט פון דלאָניע.

צוויי שעפּן זיינען פול מיט טינט,
זיי הענגען, גליווערן און זינקען
אין תהום כמעט זעקס טױזנט יאָר.

און קאַלטע, ווייסע אױגן ווינקען.
שױן זע איך, ווי פון מיזרח רינט
אַ מוטנער, געלבלעכער קאַיאָר.



LONGING by Pamela Williams


***

איך האָב זיך ווידער אומגעקערט צו דיר,
צו דיר, מיין ליבע, טייערע און צאַרטע.
כ'האָב אױסגעפונען אױף אַן אַלטער קאַרטע
די גאַס, דערנאָך דיין הױז אין דיין קוואַרטיר.

איך בין געקומען. איך דערקען די טיר,
דעם קאָרידאָר, די קיך מיט בענקלעך האַרטע.
מיר דאַכט, מיר זיינען ביידע אָפּגענאַרטע:
דו וואַרטסט אומזיסט אױף עפּעס, איך פאַרליר.


דו ביסט די זעלבע, וואָס דו ביסט געווען,
ווען מיר'ן זיך געזען, כ'געדענק ניט ווען.
איך ווייס, דו וועסט מיך פרעגן: "ווילסטו עסן?"

איך האָב זיך ניט דערמאָנט, נאָר אין זכרון
האָב איך געהיטן דיך די אַלע יאָרן.
כ'האָב ניט געבענקט אין ניט געקענט פאַרגעסן.







דער זקן

Ты жил, старик!
Лермонтов

דאָס טאָגליכט הענגט אין פּאָליש ווי אַ האַנטעך אױף אַ האָקן.
סוצקעווער


אַ פּוסטע שול. אַ גרױער זקן זיצט,
איבער אַ שווערן ספר איינגעבױגן.
די טרערן שטייען אים אין זיינע אױגן,
אין דרױסן גיסט אַ רעגן און עס בליצט.

און דאָ איז קאַלט און שטיל. דער אַלטער זיפצט,
די שורות טאַנצן אױפן געלן בױגן.
צו וואָס איז דאָס? אױף וואָס זשע וועט עס טױגן?
נאָר ער איז טאַקע לעבעדיק ביז איצט.

ער האָט געלעבט. ער האָט, וואָס צו פאַרגעסן,
ער האָט געשלאָגן זיך און אָפּגעזעסן,
ער האָט אַ סך געזען, נאָך מער געהערט.

און ווידער לערנט ער זיין בלאַט גמרא.
די וועלט וועט שטיין, ווען ער וואָלט דאָך געוואָרן
דער לעצטער מענטש אױף דער פאַרוויסטער ערד.






נתן אַלטמאַן Натан Альтман (1889–1970)




יעקב און עשו

(סאָנעט)

ער
איז
דער
ריז:

הער,
שיס,
נער
זיס!

גיט
מיר
דאָס,

וואָס
איר
היט.




יעקבס און עשו'ס געבורט







Saturday, March 10, 2007

צוויי סאנעטן



--



עדוואַרד האָפּער, Edward Hopper, 1882-1967


אין קאַפע

כ'בענק נאָך אַ גאַס אַ שטויביקער און העלער,
אויף וועלכער קיינמאָל בין איך ניט געווען,
וואו ווייכע ווינטן בלאָנדזשען צווישן ווענט,
און ס'קלינגען אומבאַקאַנטע, מאָדנע קולער.

מיר זיצן אינעם וואַרעמען קאַפע,
וואו מענטשן טרינקען, פרעמדע לידער זינגען.
כ'וויל קושן דיינע פינגער, קוש איך רינגען,
נאָר מיר איז גוט. די לופט איז שווער און פעט.

מיר עסן מיט איין גאָפּל פון איין טעלער.
אין ווינקל זיצט אַ קראַנקער מאַנעקען,
מיין אָפּשפּיגלונג. איך האָב אים באַלד דערקענט.
דו ביסט מיין האָב־און־גוטס, איך בין דיין פעלער.

דער קאָפּ איז פּוסט. ס'איז גוט צו רעדן סתם.
די קעלנערקע ברענגט אונדז אַ בעכער סם.




אַן עק וועלט

נאָך אַ מאָל אַ זונפאַרגאַנג אַ בלאַסער,
ס'רייסט די אויגן דער צעשמירטער פלעק,
אויף די כוואַליעס ליגט אַ רויטער שטעג,
ווייסע וואָלקנס רוען אָפּ געלאַסן.

גוט איז דאָ צו זיצן אויף די שטיינער,
וועלכע וועלן אפשר אייביק שטיין,
און כאָטש איינער איז אַוודאי קיינער,
דאַרף מען אויכעט טייל מאָל זיין אַליין.

אין דער ווייטן שפּיגלען זיך אין וואַסער
ברענענדיקע סאָסנעס אויפן ברעג,
פירן שפּורן עמעצנס אַוועק,
אָפּגעדרוקטע אויף דעם זאַמד דעם נאַסן.

און דער ים איז בלוי און רואיק־טיף,
און אַ ווינט ברענגט שפּליטערס פון אַ שיף.



עדוואַרד האָפּער, Edward Hopper, 1882-1967



Saturday, January 27, 2007

--



חנהלען

אין דיינע אױגן לעבט אַ ים אַ גרינער,
די זונשיין פון אַ ווייט און טייער לאַנד,
און אַלע צרות מיינע גלייך אַנטרינען,
װען כ'פיל די פינגער דיינע אין מיין האַנט.

דו האָסט געשאָנקען מיר דעם ריינעם הימל,
איך האָב מיט דיר געקענט אױפסניי דערזען
אַ שטראַל, אַ טראָפּן ראָסע אין אַ בלימל,
און זאָל דאָס אַלץ געשען, וואָס דאַרף געשען.



Monday, December 04, 2006

<>



מאַי אין װילנע

די אַלטע װעלט איז לאַנג אַװעק, נאָר כ'וועל ניט וויינען,
איך קען ניט גלײבן, אַז די שכינה רוט
אױף אָט די געסעלעך, באַשאָטענע מיט ביינער,
דאָ, וואו די ערד איז דורכגעזאַפּט מיט אונדזער בלוט.

...די ווערבעס, טרױ'ריקע און צאַרטע, װערן גרינער.
סע בליצט דער טייך. סע גייט צום סוף דער טאָג.
אין רעסטאָראַנען קלינגט די שפּראַך פון די ליטווינער,

און פּיאַטראַס וואַרט אױף זיין יאַדוויגאַן ביי דעם ראָג.





Tuesday, November 21, 2006

כ'שלאָף איין אױף אַ מירמעלנער באַנק אין מעטראָ

<>




***

– כ'בין דיין קנעכט, מיין באַליבטע, מיין הײליקע פרױ,

ס'איז דיין נאָמען אין האַרצן ביי מיר אױסגעקריצט.

ווען דו ווילסט, וועל איך שטאַרבן!

– נו, שטאַרב, אױב אַזױ...

כ'לעב אוודאי ביז איצט.




***

אין דרױסן איז רעגנדיק, ברודיק און גראָ.

כ'שלאָף איין אױף אַ מירמעלנער באַנק אין מעטראָ.

פאַרבייגייער איילן אַהין און אַהער,

און אױף אַ גיטאַרע שפּילט אַן אָפיצער

און זינגט פון מלחמה, וואו ער האָט אַמאָל

פאַרלאָרן די פוס, און סע כריפּעט זיין קול.

קיין צייט קיינער האָט ניט צו הערן זיין שפּיל.

סע פאַלן מטבעות אין הוט אױפן דיל.






***

ס'ווילט זיך אָפּלײגן נאַרישע פּלענער אױף שפּעטער

און אַרױסוואַרפן פּוסטע חלומות ווי מיסט,

ווען סע שורשעט אָקטיאַבער מיט מעשענע בלעטער,

און דער הימל איז רײן, נאָר די זון שיינט אומזיסט.



Sunday, October 29, 2006


ישראל נעקראַסאַָוו



***

אַ יעדער טאַָג – דער זעלבער װעג:

דער זעלבער פּלאַץ ביי דעם קאַנאַל,

דער זעלבער סאַָד, דער זעלבער ברעג,

די זעלבע בריק און דער װאַָקזאַל,


אַן אַָפּשטעל פאַרן סװעטאַָפאַָר,

דער רױטער מױער, דער זאַװאַָד,

דער דענקמאַָל, די אַפּטײק... איך פאַָר

און װאַרט: איך קום אַהײם, און אַָט...




***



לאַטיין־אַמעריקאַנישע רעװאַָלוציע

אַ רײ פּאַָליציאַנטן שטײט.
אַָט פליט אַ שטײן, וױטרינעס פּלאַצן,
מאַשינען ברענען װי שטורקאַצן,
מיט שפּליטערס איז די גאַס פאַרזײט.
דער עולם גיסט זיך װי אַ שטראַָם:
סטודענטן, הורן, נאַרקאַָמאַנען,
און אין אַ רױך מאַריכואַנאַ
קלינגט אומעטום דאַָס װאַָרט "פּאַָגראַָם",
דאַָס זיסע װאַָרט. מע טײלט אַ גזל.
אין װאַָס איז שולדיק דער כינעזער,
װאַָס װײנט ביי זיין פאַרברענטער קראַָם?
װײן ניט און זיי צופרידן, פריינד,
אַז דו ביסט לעבעדיק ביז היינט.
אין װאַָס זשע זיינען שולדיק אַלע,
װער לעבט און אַרבעט, האַנדלט, בױט?
דובינקעס פייפן, מענטשן פאַלן,
די שטאַָט איז ברודיק, שװאַרץ און רױט,
נאַָר מאַָרגן װעט זי רײנער װערן.
דעם עולם רעװאַָלוציאַָנערן
האַָט גיך באַרואיקט אַ בראַנדספּױט.


***



אין פּאַרק

צװישן גיפּסענע דעלפינען,
שטרענגע אַרבעטער און מײדלעך
האַָב איך נאַָך אַ מאַָל פאַרלױרן
דאַָס באַוואוסטזיין און דעם בייטל.
װעל איך פּרואוון צו געפינען
די פאַרלוסטן, זוכן װעל איך.
די מוזיק רינט אין די אױ'רן,
פליט אַהער פון װייטע װייטן.
זאַָל זי רינען, רינען, רינען!
מיר איז גוט און מיר איז פרײלעך.
ניט געשטאַָרבן, ניט געבױרן,
טאַנצן אױפן לעצטן זייטל
מענטשלעך ראַָזעװע און גרינע.
זײ צעגײען שױן פּאַמעלעך,
דאַָס געזאַנג װעט אײביק דױ'רן
און זיך בייטן, בייטן, בייטן.


***

אַ מײדל מיט באַגינען־שטראַלן
אין די האַָר
האַָט מיר געבראַכט
אין אַָװנט אַ קאַיאַָר,
האַָט מיר געשענקט
די שטילקײט פון איר קול,
האַָט מיר געשענקט
די קילקײט פון איר גוף.
און אַָט גײ איך אַראַָפּ, װי אין אַ טאַָל
פון װילדע בערג, און רעגנס, שנײען, בלעטערפאַלן,
אַלץ איז געװען אי נעכטן, אי אַמאַָל.
טראַכט אױס אַלײן כאַָטש עפּעס, טו אַ פּרואוו.


***

דו ביסט געקומען, דורכגעזאַפּט מיט פּיין,
מיט צערטלעכקײט און װײטיק אַָפּגעבריט.
אַ טראַָפּן בלוט איז ענלעך אױף אַ טראַָפּן װיין,
די װעלט איז זײער אַלט, די װעלט איז קראַנק און מיד.

נאַָר דו ביסט דאַָך מיט מיר, מיר שלאַָפן בײדע איין,
און שטאַרבן אַָט אַזױ, פּאַמעלעך, איז אונדז גוט.
מיין שײנהײט, דו האַָסט מיר געשענקט דיין לעצטע שיין,
אַ בעכער װיין איז ענלעך אױף אַ בעכער בלוט.